Ciekawy pomysł - opaska magnetyczna do podtrzymywania drobnych przedmiotów

Przyznam szczerze, że już ten patent gdzieś widziałem, pojawia się znowu na rynku, sam pomysł jest zdecydowanie wart przybliżenia. Poniżej informacja z materiałów prasowych.

Firma Stanley, (..) wprowadza do sprzedaży nowy produkt dla majsterkowiczów. Opaska magnetyczna na nadgarstek utrzymuje drobne metalowe przedmioty, takie jak śruby, gwoździe lub niewielkie wiertła, dzięki czemu znajdują się one zawsze „pod ręką”. Dodatkowo rzep, którym obszyta jest opaska, służy do przytrzymywania przedmiotów wykonanych z innych materiałów, np.: plastikowych markerów, długopisów lub kołków rozporowych.

 

 

 Opaska magnetyczna Stanley sprawdzi się szczególnie podczas prac prowadzonych na wysokości lub drabinie, gdy nie ma możliwości ustawienia w pobliżu organizera z narzędziami. Ponadto będzie ona bardzo przydatna w sytuacji, gdy przykręcanym lub odrysowywanym elementem nie wolno poruszyć i trzeba go cały czas przytrzymywać jedną ręką. Opaska magnetyczna Stanley zapinana jest na rzep, dzięki czemu jej długość można łatwo regulować, dostosowując do obwodu nadgarstka. Miękkie podbicie opaski zapewnia komfort pracy.

Opaska magnetyczna Stanley
Sugerowana cena detaliczna: 54 PLN
 

Produkt jest dostępny w sklepach narzędziowych i marketach budowlanych.

Tradycyjne narzędzia ciesielskie

Ciesielstwo to bardzo stary zawód, synem cieśli był człowiek, który chyba wywarł największy wpływ na ludzkość i  historię. Chciałbym napisać kilka słów o narzędziach ciesielskich - zawód ma rację bytu do dziś, mało tego jest bardzo ceniony i poszukiwany. Oczywiście nie będę wymieniać wszystkich narzędzi jakie mogą się przydać cieśli, jest ich być naprawdę wiele, skupię się na kilku charakterystycznych - najbardziej tradycyjnych. Zacząć należy od siekiery - jej różne odmiany to podstawa w pracy cieśli.

Mało kto wie co to jest ciosło. Jest to rodzaj siekiery z ostrzem wykutym poprzecznie, (w zwykłej siekierze
ostrze biegnie wzdłuż osi trzonka, w ciośle - w poprzek. Pewne powierzchnie łatwiej w ten sposób kształtować, ciosła różnią się kształtem ostrza (proste, półokragłe) wielkością (jednoręczne, dwuręczne).

Z siekierą też nie jest tak prosto. Ponieważ obrabia się powierzchnie z dwóch stron, typowa siekiera ciesielska może mieć ostrze ukształtowane z lewej lub prawej strony. Trudno to opisać, łatwiej pokazać na zdjęciu.

Topór. Zasadnicza różnica między siekierą to szerokość ostrza - topory są zdecydowanie szersze. Tu tez mamy szereg odmian, lewe, prawe, ciężkie, lekkie.

Dłuto. Bardzo przydatne przy wykonywaniu łączeń ciesielskich muszą być bardzo solidne. Zastosowanie mają te z szerokim ostrzem jak i wąskie do dłutowaniu czopów.

Ośnik. Ostrze z dwoma uchwytami, służące do korowania lub obróbki kłód drewna. Też mamy tu wiele odmian - proste, półokrągłe z trzonkami wzdłuż ostrza lub w poprzek.

Sznurek traserski. Piszę o tym dlatego ponieważ przypomniała mi się dawna metoda trasowania. Kiedy nie było proszku traserskiego w specjalnym urzadzeniu, brało się szczapę drewna lekko opalało, zwęglało powierzchnię i nacierało gruby sznurek. I można go było odbijać na desce lub balu - też wychodziły idealnie proste linie cięcia.


Na tym w zasadzie można kończyć pisząc o charakterystycznych narzędziach ciesielskich. Świdry typu "korba" strugi, piły, kątowniki, są w tym fachu bardzo przydatne - ale są bardziej uniwersalne.

Skróty HDF, MDF, OSB, - co znaczą

Nie jestem pasjonatem tworzyw drewnopochodnych, wolę 1000 razy prawdziwe drewno, nie można jednak nie doceniać znaczenia tych materiałów, bo większość mebli, produktów (pseudo)drewnianych naokoło nas właśnie z tego wyprodukowano. Warto wiedzieć co znaczą najczęściej pojawiające się skróty:

HDF (Hight Density Fibreboard) - płyta pilśniowa wyprodukowana z włókien drzewnych, o wilgotności mniejszej niż 20% oraz kleju (żywice aminowe) połączonych pod wpływem ciśnienia i temperatury. Wynaleziona i opatentowana w 1924 r. przez Williama Masona, który założył firmę Masonite. W latach 70-tych w laboratoriach Masonite opracowano metodę produkcji tłoczonych płyt drzwiowych, bardzo dziś popularnych. Płyty HDF często powleka się laminatami, papierami żywicznymi i okleinami naturalnymi.
Zastosowanie: jako tylne ścianki mebli, dna szuflad, wykładziny ścienne, meble, stolarkę budowlaną, panele ścienne i podłogowe.

MDF (Medium Density Fibreboard) -  produkt drewnopochodny, powstały w wyniku sprasowania włókien drzewnych z dodatkiem organicznych związków łączących i utwardzających w warunkach wysokiego ciśnienia i temperatury.
Jest dobrym substytutem dla naturalnego drewna, nie zawiera żadnych strukturalnych niedoskonałości typu sęki,  złe ułożenie włókien, wiele rdzeni, pęknięcia czy też przeżywiczenia. Jest materiałem o jednorodnej gęstości i składzie surowcowym. Nadaje się do wszechstronnej obróbki: cięcie, wiercenie, frezowanie przy zachowaniu stabilności wymiaru. Ze względu na wysokie walory powierzchni  płyta MDF nadaje się do lakierowania, pokrywania sztucznymi i naturalnymi okleinami.
Zastosowanie: do produkcji mebli, paneli ściennych, paneli podłogowych, kasetonów, listew ozdobnych, wykończeniowych, meblowych i do produkcji stolarki budowlanej.

TO WŁAŚCIWIE JAKA JEST RÓŻNICA POMIĘDZY MDF A HDF? Zasadnicza różnica dotyczy gęstości a co za tym idzie wytrzymałości - jak nazwy wskazują HDF-y powinne być używane do produkcji elementów, które muszą być bardziej wytrzymałe. Gdzieś słyszałem o tworzywach oznaczonych symbolem LDF - Low Density Fibreboard - najmniej sprasowane i co za tym idzie do małych obciążeń.

OSB (Oriented Strand Board) -  prasowana płyta drewnopochodna o grubości od 6 do 25 mm z długich wiórów drzewnych. Wióry są płaskie o grubości 0.5-0.7 mm i długości do 140 mm są układane trójwarstwowo, przy czym pasma wiórów w warstwach zewnętrznych ukierunkowane są równolegle, a wióry w warstwie wewnętrznej są układane prostopadle do osi głównej płyty. Prasowane pod wysokim ciśnieniem i temperaturą, przy zastosowaniu spoiwa. OSB to popularny materiał konstrukcyjny i wykończeniowy, szczególnie w budownictwie domów o szkieletowej konstrukcji drewnianej i stalowej. Łatwy w obróbce i przetwarzaniu, o stabilnym kształcie, dobrej odporności na wpływy atmosferyczne i uderzenia, tłumiący dźwięki, trudno zapalny.
Jest kilka rodzajów płyt OSB:
OSB 1; OSB 2 - płyty ogólnego stosowania wewnątrz w warunkach suchych,
OSB 3 - do stosowania w środowisku o umiarkowanej wilgotności na zewnątrz i wewnątrz,
OSB 4 - do konstrukcji  pracujących w warunkach podwyższonych obciążeń mechanicznych i wyższej wilgotności wewnątrz i na zewnątrz
OSB HOH - płyta OSB 3 obustronnie pokryta płytą HDF stosowana w budownictwie, meblarstwie i transporcie.

Zastosowanie: poszycia połaci dachowych, ścian zewnętrznych i wewnętrznych, elementy konstrukcyjne pokrycia dachowe pod dachówki bitumiczne, szalunki, skrzynie, regały, stojaki, blaty stołowe, wzmocnienia w meblach.

Na czym polega politurowanie

Postanowiłem nieco przybliżyć temat, ponieważ nie wszyscy muszą dokładnie wiedzieć na czy polega ta technika. Znana od bodajże XVII wieku, stosowana jest do dziś, a polega na pokryciu powierzchni drewna roztworem tzw. szelaku.
Szelak z kolei to odmiana żywicy, pozyskiwanej z owadów z rodziny pluskwiaków żyjących na liściach niektórych drzew figowych popularnie nazywanych szelakowymi, rosnących m. in. w Indiach, Tajlandii, na Jawie, w Argentynie i w Kalifornii. Ze wspomnianych robaków pozyskuje się substancję (szelak), która po oczyszczeniu kierowana jest do handlu w postaci płatków, proszku, granulek (dostępna w internecie, widziałem też w Castoramie).
Szelaku używa się w postaci płynnej, rozpuszczalnikiem jest 95% spirytus, a nanosi się go na odpowiednio przygotowaną powierzchnię mebla za pomocą bawełnianego tamponu - jeden raz nie wystarczy :(. Jest to dosyć skomplikowana technika i wymaga od stosującego pewnej wprawy. Efekt końcowy prawidłowo przeprowadzonego politurowania jest najwyższej klasy - otrzymujemy mebel o gładkiej, dosyć trwałej, przyjemnej w dotyku powierzchni. Piszę "dosyć trwałej" ponieważ byłem świadkiem zalania politurowanego stołu czerwonym winem. Politura się w tym miejscu rozpuściła.
Zainteresowanych tą techniką odsyłam do artykułów w internecie - pod tymi adresami znajdziecie dokładne opisy jak to się robi. Ale uwaga - wcale nie jest to proste, warto wcześniej poćwiczyć, zanim zdecydujemy się na finalne politurowanie mebla.
Zapytacie - po co to, lakier jest lepszy, łatwiej go aplikować, trwalszy. Pewnie tak, aczkolwiek mimo wszystko lakier jest... zwyczajny - to jak porównanie zwykłego samochodu do Rols Royce`a.

 Artykuły z dokładnie opisaną techniką politurowania:

Strona firmy Starwax

Strona Castoramy

Jak łączyć drewno

Często, kiedy majsterkujemy zastanawiamy się jak, jaką techniką łączyć drewno. Poniżej przegląd kilku podstawowych sposobów - powszechnie stosowanych, wykorzystujących rozwiązania dostępne na rynku.

1. Tradycyjne łączenia (na wręg, pióro i wpust, płetwę, gniazdo i czop, kołki i inne). Jest to bardzo obszerny temat i wart w przyszłości bardziej szczegółowego rozwinięcia. Chodzi o wszystkie typy mocowań gdzie metal nie jest głównym łącznikiem. Stosowane od dawien dawna, z jednej strony dlatego, że żelazo było kiedyś drogie, ale również dlatego, że dawały (i dają) solidne połączenia i estetyczne kształty elementów konstruowanych. W przypadku szerszego omawiania, warto temat podzielić na części - połączenia ciesielskie i stosowane w stolarstwie. Generalnie chodzi o te techniki gdzie drewno wchodzi w drewno. Bardziej pracochłonne jednak warte stosowania (czasami po prostu inaczej się nie da) ze względu na efekt końcowy.

2. Profile,  łączniki ciesielskie. Efekt postępu technicznego i pędu - budować jak najszybciej. Raczej mało estetyczne ale skuteczne i pozwalają na szybkie postawienie konstrukcji drewnianej. Powinny być raczej używane w miejscach gdzie ich nie widać - np przy budowie więźby dachowej.

3. Gwoździe. Jaki jest gwóźdź każdy wie, nie mniej jednak jest kilka typów - warto je wskazać.
- gładkie (budowlane, stolarskie, druciaki, papiaki, tapicerskie) to co znamy, różniące się długością, grubością, kształtem łba, pokrywającym metalem.
Zwracam uwagę na gwoździe:

- karbowane (ciesielskie, walcowane, "anchor") polecane do konstrukcji ciesielskich na łącznikach - trudniej jest je wyrwać.
- skrętne - o specjalnym kształcie przypominającym świder, maja większą odporność na wyrywanie - też raczej używane w ciesielstwie.

4. Wkręty do drewna. W przypadku kiedy mają łeb z nacięciem do wkrętaka, zdecydowanie częściej jest to pozidrive aczkolwiek zdarzają się philipsy. Wkręty często pokryte są warstwa zabezpieczającą (fosfatowane, mosiądzowane), różnią się tak samo - długością, grubością, kształtem łba (stożkowy, sześciokątny, soczewkowy, walcowy). Warto pamiętać że jeżeli chcemy żeby skręcane elementy drewniane docisnęły się do siebie wkręt nie może być na całości gwintowany (ewentualnie możemy nawiercić górny element).

- konfirmaty - szczególny rodzaj wkrętów z łbem najczęściej imbusowym, używany do łączenia różnego rodzaju płyt wiórowych - stosowane przy produkcji mebli.

Generalnie lubię wkręty - solidnie łączą i w przeciwieństwie do gwoździ dają się bezproblemowo rozmontować jeżeli jest taka potrzeba.

5. Śruby - po prostu elementy skręcane śrubami - nie ma co się rozwodzić. Wg mnie bardzo solidne połączenie, estetyka jest tu kwestią drugoplanową.

6. Klejenie. Dobry klej, odporny na wilgoć, prawidłowo zastosowany daje pewny efekt. Czasem stosowany na gładkie powierzchnie, częściej używany przy różnego rodzaju profilach, chodzi o to że większa powierzchnia pokryta klejem to większa wytrzymałość. Dobrym przykładem jest tu łącznie desek "wzdłuż" gdzie wycina się specjalne pasujące do siebie zęby. Oczywiście klej jest nieodzowny przy łączniu za pomocą lamelownicy czy kołków.